In de stageweken ontmoet ik enorm veel mensen tijdens het spreekuur. Deze ontmoetingen zijn uiteraard maar kort, want er zit een behoorlijk tempo in de consulten. Elk gesprek verloopt anders, maar het begint vaak met dezelfde vragen: ‘’Hoe gaat het met je? Hoe voel je je?’’ De variatie aan antwoorden heb ik inmiddels wel ontdekt tijdens de afgelopen weken. De ene zwangere komt met een heel verhaal over klachten met vragen daarover, terwijl de andere simpel antwoordt met: prima. Vaak komen er tijdens het spreekuur overdag ook kinderen mee, dat vind ik heerlijk spreekuur draaien. Ik stel me dan zo voor dat ik later als verloskundige aan het werk ben en zwangeren mag begeleiden waarvan ik ook bij de geboorte was van de eerdere kinderen. Het lijkt mij heel bijzonder om die kinderen weer terug te zien op spreekuur.

Maar, terug naar de realiteit, want zover ben ik nog niet. Van de week kwam er een vrouw op consult met haar twee kinderen. Wanneer ik zie dat er kinderen bij zijn, probeer ik altijd eerst te peilen of ze al snappen waar ze zijn en of ze weten waarom ze bij de verloskundige komen. Vaak praten ze al een beetje over de baby, of over mama’s buik. Daaruit blijkt dat mama haar kinderen vast verteld heeft waarom ze nu bij de verloskundige zijn.

Deze vrouw had twee kinderen van ongeveer twee en vier meegenomen. De kinderen gingen gelijk in het kinderhoekje zitten spelen. Na een relatief lang gesprek, mocht ik de controles uit gaan voeren bij mevrouw en al die tijd lieten de kinderen niks van zich horen. Van de weegschaal, naar de onderzoeksbank voor de bloeddruk en om de harttonen te luisteren. Tijdens het meten van de bloeddruk waren de kleurboeken ineens niet meer zo interessant en kwamen de kinderen toch eventjes kijken wat ik voor gekke snoeren bij mama omgedaan had. Om de kinderen er iets beter bij te betrekken, had ik ze op een krukje geholpen zodat ze goed konden zien wat ik allemaal deed bij hun moeder. Tijdens het luisteren van de harttonen stonden er naast mij twee paar ogen interessant mee te kijken. Van de buik, naar mij, naar de doptone. Het oudste meisje snapte het direct: ‘Hé mama, dat is de baby, hij tikt!’ Haar jongere broertje wilde uiteraard niet achter blijven en begon direct de buik kusjes te geven. Hoewel er nog helemaal geen zwangere buik zichtbaar was, snapte de twee erg goed dat daar toch echt een baby in aan het groeien was. Stiekem zou ik heel graag willen weten wat er in de hoofden van deze twee kinderen omgaat. Er moeten toch ontzettend veel vragen rondwarrelen in deze hoofden? Of zouden kinderen het als de normaalste zaak van de wereld aannemen?

Elke keer ben ik weer verwonderd hoe goed kinderen snappen van het wonder in de buik van hun moeder en hoe betrokken ze zijn bij de zwangerschap. De meeste kinderen komen immers altijd mee. De eerste keer dat kinderen hun nieuwe broertje of zusje ontmoeten is erg bijzonder, maar ik vind het misschien nog wel mooier om te zien hoe lief ze al zijn voor de ongeboren baby in mama’s buik.

Liefs Janine
Verloskundige i