”Op de eerste stagedag van mijn eerste stageweek als verloskundige in opleiding zou ik samen met de verloskundige kraamvisites gaan rijden. De verloskundige had mij zondagavond een bericht gestuurd met de overdracht en we hadden via de app afgesproken hoe laat zij mij zou ophalen. Het beloofde een rustige dag te worden en daarom zou de verloskundige mij rond half tien ophalen zodat we rustig aan naar ons eerste adres konden rijden. Ik had erg veel zin in deze eerste dag, maar ik had totaal geen idee wat ik kon verwachten. Ik had immers nog maar 5 weken college achter de rug.

Ik had mijn telefoon uiteraard op hard gezet zodat ik bereikbaar was voor een eventuele bevalling. Om kwart over 7 op maandagochtend werd ik wakker gebeld, de verloskundige! Het duurde niet lang voordat ik goed wakker was en besefte dat dit waarschijnlijk goed nieuws betekende, een bevalling!

Ik nam zo snel mogelijk mijn telefoon op. ”Ha goedemorgen, je hebt geluk, ik heb een bevalling voor je. Ik zal het adres doorsturen.” Dat liet ik mij geen twee keer zeggen en voordat ik het wist was ik gedoucht, aangekleed en zat ik in de auto onderweg naar mijn eerste bevalling. Later zag ik dat het telefoongesprek met de verloskundige nog geen halve minuut geduurd had. Binnen een half uur was ik aangekomen bij de cliënt. De partner verwelkomde mij en ging mij voor naar boven waar mevrouw net een wee aan het wegpuffen was. De verloskundige praatte mij bij over de situatie van mevrouw: eerste kind, vliezen waren net gebroken en ze had momenteel 7 cm ontsluiting. Ze wilde graag thuis bevallen. Terwijl ik mezelf in een hoekje van de kamer plaatste, begon pas echt het besef te komen dat ik bij een bevalling aanwezig mocht zijn! Een thuisbevalling in een slaapkamer van twee mensen die ik nog nooit eerder gezien had en waarvan ik amper de namen wist. Gelukkig was de sfeer ontzettend ontspannen en werd er zelfs gelachen tussen de weeën door, iets waar ik totaal niet aan had gedacht bij een bevalling. Wat ik me er wel bij had voorgesteld wist ik eigenlijk niet zo goed, uiteraard hoor je vaak verhalen dat het lang duurt en dat het heel veel pijn doet maar een echte voorstelling kon ik me er niet van maken. Reken maar dat ik dat na vandaag wel kon!

De cliënt had erg veel last van rug weeën, haar partner ondersteunde haar door tegendruk te geven met zijn knokkels net boven de billen tijdens een wee. Ook ik mocht haar een aantal weeën ondersteunen. Tussen de weeën door hadden we leuke gesprekken over mijn opleiding, over het geslacht van de baby en hoe hij of zij eruit zou gaan zien en over de mogelijke namen die het kind zou kunnen krijgen. De aanstaande ouders wisten namelijk niet of het een jongetje of een meisje zou worden en ze waren erg benieuwd of het kind net zo veel haar zou hebben bij de geboorte als de moeder zelf.

Na een tijdje kreeg mevrouw meer persdrang. De verloskundige stelde volledige ontsluiting vast en maakte zich gereed voor de uitdrijving. Tussen de persweeën door mocht ik de cortonen (harttonen) van de baby luisteren met de doptone. De uitdrijving verliep voorspoedig, mevrouw had veel power in zich en ging er helemaal voor. Na een tijdje persen werd het hoofd (met veel haar!) geboren. De volgende wee liet even op zich wachten, maar al snel had ik door dat er iets niet klopte. Ik zag aan het gezicht van de verloskundige dat er iets niet ging zoals het in een ‘normale’ situatie zou moeten gaan. In m’n hoofd was het een combinatie van verwondering voor mevrouw, verbazing over het feit dat ik bij een bevalling stond en een soort stress omdat ik het gevoel had dat het niet ging zoals het hoorde te gaan. Maar uiteraard wist ik niet hoe een normale bevalling zou gaan en wachtte ik rustig af. Ik vertrouwde volledig op de verloskundige, die overigens enorm rustig en professioneel bleef! Na een toch wel heftige uitdrijving was daar eindelijk het kind. Wat een emotie! Ik heb nog nooit zo iets moois zien gebeuren, de liefde en blijdschap bij deze twee mensen die nu ouders waren geworden! Ik moest mezelf inhouden om niet mee te gaan huilen, wat een ervaring!

Alsof het totaal niet van belang was, vroeg de vader pas na enkele minuten of het een jongen of een meisje was. En het geslacht was ook echt niet belangrijk op dit moment, ik had er sinds het gesprek tussen de weeën door ook zelfs niet meer aan gedacht. Het bleek een meisje, een prachtig kind met alles erop en eraan. Hoe bijzonder!                                        Achteraf ben ik in gesprek gegaan met de verloskundige over de bevalling, over wat er precies gebeurde tijdens de uitdrijving van de baby. De verloskundige vertelde mij dat het schoudertje van het kind bleef hangen achter het schaambot en dat daardoor de uitdrijving stagneerde. Na een aantal houdingsveranderingen lukte het de verloskundige om dit schoudertje geboren te laten worden en daarmee ook de rest van het lichaam. De verloskundige vertelde mij dat zij dit één keer tijdens stage had gehad en daarna niet meer, een weinig voorkomend fenomeen.

Toen de verloskundige mij ‘s middags thuis bracht, benadrukte zij dat ik altijd mocht bellen wanneer ik de bevalling niet goed kon verwerken of er slecht door kon slapen. Ik snapte het aanbod niet zo goed want ik was veel te enthousiast dat ik een bevalling had meegemaakt, op mijn allereerste stagedag! Later ging ik opzoeken wat er nu precies gebeurde tijdens deze bevalling en besefte ik mij dat dit echt een bijzondere bevalling is geweest. Misschien denkt u nu: ach wat jammer dat dit dan je eerste ervaring met de verloskunde moet zijn. Maar na deze bevalling realiseerde ik mij des te meer dat het een erg bijzonder beroep is, met de nodige verantwoordelijkheid en hierdoor ben ik alleen maar meer gemotiveerd geraakt! Een eerste bevalling om nooit meer te vergeten.”

Ik hoop dat ik mijn enthousiasme voor het vak in combinatie met schrijven heb kunnen laten zien door middel van dit verhaal. Ik hoor graag van jullie!

Liefs Janine
Verloskundige i.o.